dünyanın tek belirli tanımlık Serbülent'i
intiharı denemiş. kendini bi soru işaretine astığını söylemişti. “sorularıma yanıt bulamadığım için yaptım” demişti. “ama ölmedim. zaten ölmeyi de beklemiyordum. yanıtı bulunamayan sorular öldürmez, süründürür” diye de eklemişti. sonra da siktirdi gitti. keşke ölseymiş.
sitemizden siz değerli okurlarının yüzünü güldürecek dev hizmet! “her güne bir hitap sözcüğü rehberi” sayesinde ilişkilerinizi monotonluktan kurtaracak, ortamların yıldızı olacaksınız! 365 günü kapsayan bu eserde hem “reis”, “kral” gibi artık birer klasik olmuş hitap sözcüklerini hem de “hacım” ve “ortaaam” gibi yöresel seslenişleri bulabileceksiniz. böylece çevrenizdekileri değişik sözcüklerle büyülemekle kalmayacak, genel kültürünüz ve ülke coğrafyasına hakimiyetinizle de göz kamaştıracaksınız!
editörü noto: heyecanımızdan dolayı hemen yayınlamak istedik, bu nedenle şu an sadece 64 günü kapsıyor ama günden güne çığ gibi büyüyerek dev bir esere dönüşecek. dönüşecek ulan!
o iyi ayranlar, o güzel yayıklara binip gittiler.
ne zaman keyfim benden uzaklara kaçsa, paul simon’ın bu şarkısını açarım.
paul simon’ın adını bir yanlış anlaşılmadan alan bu şarkıyı yaptığı dönemde yaşadığı çıkmazlarda, arayışlarında ve ruh halinde ilham ararım. aslında son derece depresif sözleri olmasına rağmen bestesi ile başka bir hale bürünmesi ve birinci sınıfa giden bir sinema tv öğrencisinin yıl sonu ödevine benzeyen süper eğlenceli klibi de tam anlamıyla ruhumu okşar.
şarkıyı chevy chase’in söylüyor gibi yapması, şarkının ortasında su içebilecek kadar geniş tavırları, paul simon’ın güdük necmi ile hayta ismail arası tavırları ve kabız yüz ifadesi bana “iyi ki yaşıyorum lan” dedirtir.
size de keyfiniz uzaktan el sallıyorsa, bir doz “you can call me al” yazıyorum.
kim bilir, belki hepimiz birilerinin “long lost pal”i durumundayızdır da haberimiz yoktur.
– çok sevdiğim bir amca vardı, mahallede. ölmüş…
ölüm? sıkıntı… şu duygu bi’ geçse. el ele tutuşsak, nehir kenarında yürüsek. güzel şeylerden konuşsak. her şeye gülsek. hep gülsek. neyse, bi’ şeyler söylemeli şimdi.
– neden?
bu iyi. hiç yoktan daha iyi. en azından bir giriş. hep böyle olsam.
– kalp krizi. geçen gün duydum.
duymuş. ölümü duymak. başkalarından duymak. o kadar çok seviyordun madem, niye yanında değildin ölürken. çok mu acımasızım? hep yanında olamazdı ya. hem, kalp krizi bu, anlık. adam davet edemezdi ya… yarın bir kalp krizi geçirip öleceğimden… bu acıklı günümde sizi de aramızda görmekten… neyse… adını bile bilmiyor zaten. madem o kadar çok seviyordun niye adını sormadın, değil mi ya? ölçütümüz bu mu? ad mı? adını biliyorum ve çok seviyorum. ben de ölüyorum. hep yanımda olsunlar istiyorum. gözlerinin içine içine bakarak ölmek istiyorum. sürekli bir kriz benimkisi. adımı da bilsinler istiyorum.
– duyduğum zaman duvarda bir çıkıntı olmak istedim, ya da hiçbir şey…
duvarda çıkıntı mı? ne bu şimdi? uzak bir ölümün ardından dize savurmak mı? hangi şiirden alıntı acaba? ne kadar kötüyüz. mahalleden çok sevdiğimiz amcalar ölüyor, çaydan bir yudum sigaradan bir nefes arasında çıkartıveriyoruz ölümlerini. bir de dize… o da bizim olsa bari. alıntı yapıyoruz ölünün ardından. adam öldüğüyle kalıyor. ben herhalde duvarda bir girinti olurdum. o kadar siliğim ki… bunu olmak için de birisinin ölmesini beklemezdim. hemen ve isteyerek olurdum.
TheSerbulent.com | 